Leiden, 25-06-2016

Het Janki project.

De bouw van een volgend kleuterschooltje is van start gegaan. De foto's tonen een "puja", gebedsdienst bij het leggen van het fundament van het gebouwtje. Een belangrijk moment in de Hindoe gemeenschap.

Het schooltje heet voluit Janki Early Childhood Development Centre, een lang en bijna niet uit te spreken naam, af te korten tot Janki ECD Centre. Het kleuterschooltje ligt in een dorp genaamd Banshkor en zoals de eerdere projecten, is ook dit project in Kapilvastu, zuidwest Nepal. En ook hier was de noodzaak voor een schooltje groot, de kinderen zaten in de buitenlucht, te warm bij warm weer, te koud in de koude maanden en te nat in de monsoon.

Banshkor telt 200 huishoudens. Het aantal kinderen voor dit klasje is 35, bijna een standaard aantal in de meeste dorpen van deze bevolkingsdichtheid. 17 jongens en 18 meisjes vanaf 3 jaar zullen hier worden voorbereid op het Lager Onderwijs op o.a. het gebied van taal, het bijna vanzelfsprekend aanleren van het Nepalees want dat is de voertaal in het vervolgonderwijs en dan is hun moedertaal het Awadhi ontoereikend. Er komt een gebouwtje van één klaslokaal met de standaard afmetingen zoals die door de Overheid zijn voorgeschreven in feet, dat is omgerekend 5.50 mtr bij bijna 7 mtr. Een wc huisje aan de buitenkant tegen het gebouwtje aan en een pomp voor schoon drinkwater.

Verder wordt het budget besteed aan vloerbedekking, kussens om op te zitten, enkele leermiddelen en speelgoed. Het geheel van het terrein zal worden ommuurd. De grond voor dit project is gedoneerd door de VDC, Village Development Committee en is geregistreerd bij de Centrale Overheid in Kathmandu als eigendom van het schooltje.

Iedereen die heeft bijgedragen aan de totstandkoming van dit gebouwtje onze oprechte hartelijke dank. Als dit schooltje aan het einde van het jaar in gebruik genomen wordt, dan gaan we weer verder kijken naar een volgend project. De projecten vinden is niet zo moeilijk, overal zie je kinderen in de openlucht les krijgen, zij het op kleuterniveau of les aan kinderen van zes tot twaalf jaar.

Er blijft werk aan de winkel en het zoeken naar fondsen een realiteit.

Met hartelijke groet,

Annette M. Donker

ST. Nepal Sammaan

Het is alweer enige maanden geleden dat het aardbevingsdrama zich voltrok in Nepal. Aan mijn verzoek om giften om ergens enige nood te lenigen, werd door vele van jullie gehoor gegeven met als resultaat een bedrag van 2700,-- euro.

Geweldig en heel veel dank aan alle goede gevers.

Wat is er tot nu toe gebeurd met het geld.

Mijn opzet was om waar nodig kinderen weer in een dagelijks ritme te krijgen van schoolgaan.

Via de lokale stichting Friends of Sankhu (vanaf 1991 zijn zij al actief in Sankhu en omgeving) is van een deel van het geld voorzien in nieuwe schoolrugzakken, schriften, schrijfgerei voor een groep van 250 kinderen.

De selectie van de groep was als volgt, die kinderen uit gezinnen waarvan alles was verwoest en nog niets is opgebouwd, die nog in tenten of onder dekzeilen huizen, de allerarmsten dus, zij kregen dit materiaal om in ieder geval weer lessen te kunnen volgen.

Hierbij enkele foto's , het schoolgebouw staat nog recht zoals u kunt zien, maar de scheuren binnen zijn veel en provisorisch gedicht.

Wat er met het restant van het geld gaat gebeuren is nu nog niet duidelijk, of nogmaals een actie voor schoolkinderen die alles moeten ontberen of misschien herstel van watervoorziening in een dorp waar die geheel vernietigd is.

De keuze is onder meer afhankelijk van het bedrag dat nog beschikbaar is.

Stichting Nepal Sammaan gaf graag haar medewerking aan het inzamelings initiatief van Attie en Willem de Jong uit Dordrecht.

Samen met hun vrienden en bekenden zonden zij voldoende geld naar Nepal, zodat een heel dorp van 160 gezinnen kon worden voorzien van 25 kilo rijst per gezin. De rijst voorraden waren onbruikbaar geworden door puin en modder en de volgende oogst is pas over enkele maanden.

Weer voor een groep mensen honger en nood bestreden.

Fantastisch resultaat.

8-06-2015

Naar aanleiding van de rampen die Nepal troffen, tweemaal een zware aardbeving binnen korte tijd, is er door de stichting een actie gevoerd met als resultaat dat er op luttele tientjes na 2000 euro is verzameld.

Waarvan inmiddels 1200, - is overgemaakt aan de stichting Friends of Sankhu in uiteraard Sankhu.

1200 euro is omgerekend naar Nepalese roepie ruim 156.000,-- Een bedrag waarmee vele kinderen weer dagelijks onderwijs kunnen volgen, al is het dan in een tent.

Het website adres van de Friends of Sankhu www.fos.org.np

Al vele jaren is deze lokale stichting, mede opgericht door een Nepalese antropoloog die in Leiden promoveerde, actief in hun directe leefomgeving en ook in nu het zwaarst getroffen deel, Sindhupalchowk.

Het is de bedoeling en onze wens dat dit geld wordt besteed aan het herstel van dagelijks onderwijs, de aanschaf van schoolborden, lesboeken, schriften en schrijfgerei en mogelijk kussentjes om op te zitten.

Zodra wij de verantwoording krijgen van de besteding van dit geld, worden die gegevens hier gepubliceerd.

Heel hartelijk dank aan al diegenen die gul gaven.

vriendelijke groeten,

Annette Donker

Beste vrienden en geïnteresseerden van de stichting,

Inmiddels weet iedereen via de nieuwsmedia wat er in Nepal is gebeurd. Een ramp van formaat. Behalve het verlies van vele levens en al het verdriet dat daarmee voor de nabestaanden gepaard gaat is er ook het verlies aan cultureel erfgoed. De toeristische trekpleisters, waar deze zwakke economie zo ongeveer op dreef bij gebrek aan goederen handel.

Hoe gaat de toekomst voor Nepal er uit zien? Daar kunnen we ons nog geen voorstelling van maken.

In de regio Kapilvastu is er weinig tot geen vernieling of verlies van mensenlevens. Dat wil zeggen dat ons project deze ramp heeft overleefd. Ik ben van mening dat het goed is om op de oude voet verder te gaan, bouwen aan een sterke nieuwe generatie, dus blijven zorgen voor onderwijsmogelijkheden.

Hopelijk kan ik nog steeds op jullie allen blijven rekenen.

Hartelijke groeten,

Annette Donker

Blog

Annette Donker is begaan met de kinderen in Nepal. Daarom richtte zij jaren geleden stichting Nepal Sammaan op. Deze stichting wil kinderarbeid in Nepal terugdringen door onderwijs te bieden. Het scholenproject waarvoor deze sponsoractie is, is ontstaan in samenwerking met de gemeenschap die ook alle werkzaamheden uitvoert. Donker: 'De hele economie in Nepal is gericht op kinderarbeid, dat kan je niet zomaar met acties omkeren. Daar gaan zeker twee generaties over heen.' Annette is er van overtuigd dat je zowel de kinderen, de ouders als de fabrikant moet betrekken bij verandering.

De voltooide bouw van het schooltje in het dorpje Gauri

Posted by adonker op zondag, 1 februari 2015.

Beste lezers,

Afgelopen December ging ik weer richting Nepal en dan met name voor de inwijding van het kleuterschooltje in Gauri, een dorpje op zo'n tien kilometer van Taulihawa, de centrumplaats, Dat klinkt niet ver, fysiek, maar door slechte wegen neemt het toch nog veel tijd om er te komen. De ontvangst was weer hartverwarmend, zo ongeveer de hele dorpsbevolking kwam ons tegemoet en begeleidde ons (drie leden van de Nepalese Organisatie SSDO en mijzelve) naar het schoolgebouwtje in het midden van het dorp.

Het schooltje is een zeer ruim lokaal en alweer een goede wc en waterpomp op het terrein voor schoon drinkwater. De kleuterleidster was zeer verguld met dit onderkomen en benadrukte dat het werk nu zoveel prettiger zou zijn dan in de open lucht als de weersomstandigheden onderwijs toelieten. Wij overhandigden de kinderen een metalen kist vol speelgoed zodat niet alleen het dak boven het hoofd een vooruitgang was, maar ook de mogelijkheid om zich goed bezig te houden. Met o.a. popjes, autootjes en plastic delen die in elkaar gepast moeten worden.



Voor de feestelijke gebeurtenis werd er thee rondgedeeld voor iedereen en kaakjes voor de kinderen. Alweer een project om met tevredenheid op terug te kijken. Een dertienjarig meisje uit dit dorp dat heel goed engels sprak en dat graag met mij deelde, vertelde dat ze op een Primary school zat die slechts op 2 kilometer afstand van het dorp stond. Jaren geleden heeft Unicef op een strategische plek tussen de diverse dorpen op een kruising van wegen een Lagere school gebouwd., zodat de jeugd uit de omgeving nooit meer dan 2 à 3 kilometer hoeft te lopen voor goed onderwijs. De kleuters van het Gauri schooltje kunnen dus moeiteloos doorstromen naar Lager onderwijs.

Overigens zag ik op mijn weg terug van Taulihawa naar de luchthaven 50 km verder in een veld wel tien kringen met leerlingen met de leraar of lerares in het midden. Er valt nog genoeg te doen om meer kinderen onder dak te krijgen voor hun dagelijkse lessen.

Met veel dank aan allen die doneerden om dit project tot een goed einde te brengen.

Hartelijke groeten,

Annette Donker





De bouw van het kleuterschooltje in Gauri

Posted by adonker op maandag, 19 mei 2014.

Beste lezers,

Het is lang geleden dat ik informatie gaf over de bouw van het kleuterschooltje in Gauri, waar de kinderen onder een boom les kregen.

Eerst is de bouw vertraagd omdat de wintermaanden daar on-Nepalees koud waren, daarna veel onverwachte regenval en tot slot omdat de man die de bouw coördineerde en controleerde, Parshuram Yadav, wegens hartproblemen lange tijd in Kathmandu verbleef. Hij is weer terug in de schoot van zijn familie en heeft zijn taken weer opgepakt. Zijn prognose is nu dat de bouw binnen enkele maanden voltooid zal zijn.

Een ander goed bericht is, dat er zelfs in Amerika belangstelling is getoond voor het werk van de stichting. Een voormalig Fondsenwerfster die met haar blog nog steeds allerlei initiatieven steunt, heeft ook een blog gewijd aan ons werk. Zij wekt nu via ook nog andere kanalen belangstelling voor onze activiteiten in de V.S. Zie lnspencer.wordpress.com

Wij zouden het zeer op prijs stellen als er meer vaste donateurs kwamen. Zie voor betalingsinformatie onder het kopje 'doneren'. Meer vaste maandelijkse giften, hoe klein dan ook, geven meer zekerheid.

Geniet van de zomer.

hartelijke groeten,

Annette Donker

Lezing over Nepal door Annette M. Donker.

Posted by adonker op vrijdag, 3 januari 2014.

NEPAL, het land tussen India en Tibet herbergt de hoogste toppen ter wereld, bekend als de Himalaya's.

Op 21 januari is er door Stichting Vrouwen van Nu een lezing georganiseerd over Nepal, te houden door Annette M. Donker.

Annette Donker woonde van begin 1994 tot en met einde 1996 in Nepal en daarna bereisde zij dit land tot 2003 jaarlijks als reisgids, zoals ook Noord -en Zuid India, Bhutan, Ladakh en enige Afrikaanse landen. Nu is Nepal haar jaarlijkse reisbestemming om het project te bezoeken dat zij via de Stichting Nepal Sammaan ondersteunt.

Zij zal facetten van de Nepalese samenleving belichten;

  • enkele religieuse festivals
  • Geschiedenis van de Shah dynastie
  • invloed van het toerisme
  • politieke onmacht
  • belang van onderwijs in dit ontwikkelingsland
  • de discrepantie tussen de snelle ontwikkelingen in de hoofdstad en het achterblijven van uithoeken van het land.

In 1960 al bouwde Edmund Hillary met enkele vrijwilligers een schooltje op 4000 meter in het dorpje Khumjung op de flank van de Mount Everest. Directe aanleiding voor deze bouw was een gesprek dat hij had met een van zijn sherpa's, een zekere Urkien. "Tell us Urkien, if there were one thing we could do for your village, what should it be? I know you like a medical clinic and believe that your farms could be improved. But if you had one choice, what would it be? "We would like our children to go to school, sahib! Of all things you have, learning is one we most desire for our children.

Twee jaar later ontving Hillary een brief uit een naburig dorp met de ontroerende aanhef; Though our children have eyes, but still they are blind' met het verzoek om ook in hun dorp een school te bouwen. De wens voor goed onderwijs in een goede veilige omgeving voor hun kinderen is nu 53 jaar later voor minderbedeelde groepen in de Nepalese samenleving nog steeds een relevante.

Behalve een inzicht in de Nepalese samenleving geven, zal Annette Donker ook het werk van de jonge Stichting Nepal Sammaan toelichten.

Stand van Zaken Stichting Nepal Sammaan

Posted by adonker op maandag, 11 november 2013.

Kleine stapjes met uiteindelijk zichtbare gevolgen, dat is de boodschap die ik nu kan geven.

Nadat ik in Januari aanwezig was bij de feestelijke inauguratie van het eerste door de stichting gebouwde schooltje, Ram Dulare, kan ik nu melden dat de bouw van het tweede kleuterschooltje begonnen is. Wel veel later dan bedoeld, maar de monsoon dit jaar in Nepal was de langste sinds 35 jaar, zo meldde mij Nepalese vrienden. Toen de slagregens dan eindelijk ophielden het land te teisteren, kwam de orkaan die over India raasde en vele slachtoffers maakte, ook aan in het zuiden van Nepal, in de Terai.

De secretaresse van de stichting die een bezoek aan het project op het programma had staan, beschreef hoe de wegen onbegaanbaar waren, één moddermassa en ontwortelde bomen en zelfs enkele dodelijke slachtoffers, zij heeft daardoor het project niet kunnen bereiken. Dat is jammer want ik hoopte op foto's die een betere kwaliteit zouden hebben om rond te zenden dan die welke worden gemaakt door de lokale projectleider met een wat simpeler toestel.





Van het Landelijk Bureau Remonstranten, 'Instelling Geloof en Samenleving' kreeg de Stichting de toezegging voor ondersteuning voor vier jaren met een aanzienlijk bedrag. Het eerste jaarbedrag is inmiddels ontvangen. Wij zijn zeer dankbaar voor deze financiële injectie.

De website was aan verbetering toe en die is onderhanden genomen door Martinus Adèr, naast zijn drukke baan. Hartelijk dank Martinus.

De bedoeling is wel dat ik maandelijks, in ieder geval als er iets te melden valt, een korte blog schrijf over ontwikkelingen. Op 21 januari hou ik een voordracht over Nepal in het algemeen en over het werk van de stichting in het bijzonder, voor de leden van 'Vrouwen van Nu' in Prinsenbeek. Vanuit Zwitserland kreeg ik enkele dagen geleden een proeve van het promotiefilmpje over mijn tocht in de Himalaya. In dit interview toon ik ook iets van het werk van de stichting en op het eindproduct zal het logo en de website getoond worden. Op dit moment moeten er vertalingen gemaakt worden van mijn gesproken tekst in het Frans, Duits en Italiaans, die worden er met een 'voice over' in verwerkt.

Hoewel de echte feestmaand nog even in het verschiet ligt, wens ik toch ieder van jullie een goede maand met een goede feestbeleving.

Hartelijke groeten,

Annette Donker

Tocht naar Mount Everest krijgt pijnlijke wending

Posted by adonker op dinsdag, februari 19, 2013.

Goede vrienden en bekenden, Mount Everest base camp wil ons niet ontvangen, lijkt het wel. Nadat we het zwaarste stuk steil klimmen achter de rug hadden, werd het op een andere manier zwaar.

Mijn rechtervoet slipte op een ijzig stukje waardoor mijn linkeronderbeen op een ongelukkige manier naar achteren klapte, gevolg, met een helikopter terug naar Kathmandu waar ik in het ziekenhuis ben geopereerd. Mijn scheenbeen en kuitbeen waren gebroken.

Mijn twee medelopers gingen op mijn dringend verzoek door maar telefoneerden gisteren dat ze ingesneeuwd zaten en dus ook teru moesten keren.

En dat terwijl wij onderweg enthousiaste trekkers tegenkwamen die prachtig weer hadden gehad op base camp. Dat kan met de dag veranderen.

Hoe het ook zij, ik word hier omringd door vrienden en goed verzorgd.

'Grandmother' op bezoek bij SSDO jeugdclub

Posted by adonker op dinsdag, februari 19, 2013.

In het hotel in Taulihawa was ook een groep van 40 jongelui in de leeftijd van 16, 17 jaar. Allen leden van een SSDO jeugdclub (social sunshine development organisation). Ze waren daar vijf dagen achtereen en kregen een cursus. Hele dagen les met regelmatig pauzes van een kwartier, dan ging de deur van het leslokaal open en buitelde de groep naar buiten.Het was een beetje Cissy van Marxvelt sfeer. Ze kwamen uit een dorp op zo n 30 kilometer afstand en hadden vermoedelijk nog nooit buiten hun dorp gelogeerd, anders dan bij familie. Ze kregen cursus om aan jonge kinderen het lezen en schrijven te leren, niet als baan maar op vrijwillige basis.

Bij gebrek aan onderwijzers in afgelegen dorpen, konden zij dan in ieder geval de kinderen de basisvaardigheden bijbrengen. De bedoeling is dat zij die taak twee uur per dag op zich nemen. Kennelijk ging het niet alleen over lezen en schrijven, maar namen de cursusleiders de gelegenheid te baat om ook andere onderwerpen aan te snijden. In een van de pauzes kwam er een jongen bij mij zitten en vroeg over HIV en aids en over wat wij SOA's noemen. Hij had geleerd dat er vijf manieren waren om die aandoeningen te voorkomen. Wat mij verbaasde was de openheid waarmee hij over dit onderwerp sprak met een vreemde, hoewel de hele groep mij met 'grandmother' aansprak. Zo'n gespreksonderwerp zou 15, 20 jaar geleden ondenkbaar zijn geweest. Zeker in een buitengebied. Een goede ontwikkeling die zeker voor rekening van de SSDO organisatie komt.

Positieve invloed van Radio Kapilvastu

Posted by adonker op woensdag, februari 13, 2013.

De organisatie waarmee ik samenwerk heeft een wat overromantische naam. SSDO 'social sunshine development organisation', ooit opgericht door jongelui als jeugdclub maar uitgegroeid tot een strak geleide organisatie met veel invloed.

Er is een dagelijks bestuur van 9 mensen, een club van 56 vrijwilligers en een groep betaalde krachten van 55 mensen. Waaronder een administrateur, een volwaardig accountant, social mobilizers, (meisjes en jonge vrouwen die niets anders doen dan bezoeken afleggen in de hutten om te trachten ouders te overtuigen dat ze hun 9-jarige dochters niet moeten uithuwelijken, hoe ze voedsel hygiĆ«nischer kunnen bereiden om ziektes te voorkomen) en vooral Radio Kapilvastu heeft nogal wat betaalde medewerkers. Het is namelijk gebleken dat een eigen lokale radio heel veel positieve invloed heeft en te strak traditioneel denken op een goede en zorgvuldige manier kan beïnvloeden.

De vrijwillige groep komt eenmaal per jaar samen om het programma voor het komende jaar op te stellen, om dan te worden uitgevoerd door de betaalde krachten. Zij doet maandelijkse controles naar de voortgang, controleert of de schoolgebouwen worden onderhouden, wc's worden schoongemaakt en of er mankementen zijn. De schooltjes zijn het eigendom van de gemeenschap, de ouders worden erbij betrokken om een gevoel te hebben van 'dit is van ons allemaal, dus ook van mij'.

Het land waarop de gebouwen staan, is officieel bij de overheid geregistreerd als eigendom van die bepaalde gemeenschap, zo ook het schoolgebouw dat op dat land is gebouwd, de eigendomsbewijzen zijn in bezit van SSDO. Parshuram komt uit een gemeenschap van Dalits, de allerlaagsten op de sociale ladder.Nu springen de mensen op als hij voorbijloopt om met samengevouwen handen te groeten. Hij geeft volmondig toe dat hij erg van dat respect geniet na alle vernederingen die hij in zij in zijn jeugd heeft moeten ondergaan.

Straks naar de luchthaven om mijn twee medelopers af te halen.

Bezoek schooltjes valt in het water

Posted by adonker op dinsdag, februari 12, 2013.

De bedoeling was om in de twee dagen na het openingsfeest, andere schooltjes te bezoeken. Vooral de twee dorpen waar kinderen in de buitenlucht hun lessen moesten volgen. Maar 's nachts begon het te regenen, zware stromen suisden neer en veranderden de velden om ons heen in waterplassen.

Dat betekende geen bezoekjes, de scholen blijven gesloten en voor de kinderen die onder een boom les krijgen valt er niets fe sluiten maar is lesgeven zeker onmogelijk onder natte omstandigheden. Waarom de scholen sluiten? Dat heeft met kleding te maken. Als er al sprake is van een schooluniform, iets dat ik niet zag in de schooltjes die ik ken, dan hebben de kinderen maar een stel.

Maar de nog veel armere kinderen hebben slechts dat wat ze dragen en in een regenbui zoals we nu meemaakten, ben je in drie minuten doorweekt.

Om dan een lange dag door te brengen in een kil schoollokaal om daarna verkild tot op het bot naar huis te lopen, soms een half uur of meer in de zekerheid dat je daar geen schone warme broek en trui zult vinden, dat is niet aantrekkelijk maar zeker niet goed voor de gezondheid. Vandaar gesloten scholen en ik gebonden aan het hotel.

Daar moet men zich niet te veel van voorstellen, je kunt niet even een bestelling plaatsen voor koffie, thee, of een glas wijn. Gelukkig heb ik altijd genoeg te lezen bij me. Mijn vrees dat ik op donderdag niet terug kon vliegen naar Kathmandu werd niet bewaarheid, in de ochtend was het nog heel mistig, maar het regenen, donderen en bliksemen was opgehouden, in de loop van de dag brak de zon door en bij mij de zekerheid dat de vlucht geen probleem zou zijn.

Te gast in 'mijn huis'

Posted by adonker op maandag, februari 11, 2013.

Op weg terug naar Taulihawa maakten wij nog een stop. Twee meisjes van een van de jeugdclubs in deze streek, die veel hand en spandiensten verrichten in dit schooltje, hadden ons uitgenodigd om hen thuis te bezoeken. Moeder was mooi aangekleed voor de gelegenheid. Stralend stonden ze ons op te wachten en trots werden wij, Parshuram en ik, meegetroond.

"Mijn huis" wees ze ons aan.Voor Parshuram, die zelf in een hut oogroeide, niets bijzonders, maar springend van blijdschap wilde ze me alles laten zien. Moeder verdween in de "keuken", om voor de gasten lekkere hapjes te bereiden. De hut bestond uit een ruimte van ongeveer 5 bij 2 1/2 meter en een gordijn kon de ruimte in twee delen. Vier palen waarop een rieten dak rustte en de muren bestonden uit los gestapelde stenen zonder enig verband. In het voorste deel stond het bed van de ouders, eronder was een opslag van aardappels. Het achterste deel was voor de helft bedekt met een dikke laag schoon riet en het beddengoed hing over een touw en vormde op die manier de scheiding tussen slaapplaats en kookhoek.

Een vuurtje tussen wat stenen, daarop werden voor ons aardappeltjes gebakken, bloemkoolroosjes in een bloempapje gedompeld, gebakken en voor mij alx extra traktatie melk met suiker gekookt.

De deuropening werd 's avonds met een rietmat afgesloten. MIJN HUIS, zei ze nog een stralend en of er alsjebliefd een foto gemaakt kon worden van ons vrouwen op een rijtje, voor het huis.

Zodra ik een computerhandigerd vind die de foto's kan laden, zal ik haar maar ook jullie een afbeelding sturen.